Sitemap

การนำทางอย่างรวดเร็ว

ลิซ่ากับฉันเพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือน เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากๆ แต่ก็เป็นนักเรียนที่จริงจังด้วย เราไปดูหนังไม่กี่เรื่อง ออกไปกินข้าวกัน แต่เธอมักจะเป็นห่วงเรื่องเคอร์ฟิวของพ่อแม่เธอเสมอ ฉันรู้ทันทีว่า การเอาใจพ่อแม่ของเธอนั้นสําคัญที่สุดสําหรับลิซ่า จริง ๆ แล้วเรามี "จู๋จี๋" อยู่แค่ไม่กี่รอบเท่านั้น แม้แต่การจูบแบบฝรั่งเศสเล็กๆ น้อยๆ ก็ทําให้รู้ว่าการเอาใจพ่อแม่ของเธอนั้นสําคัญสุดสําหรับลิซ่าจริงๆ ค่ะ จริง ๆ แล้วเรามี "จู๋จี๋" กันแค่ 2-3 ครั้งเท่านั้น หรือจํากัดอยู่แค่ฉากจูบฝรั่งเศสเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ผมชอบเธอจริงๆ และผมค่อนข้างแน่ใจว่าเธอเห็นอะไรบางอย่างในตัวผม เธอเป็นคนตลก มีอารมณ์ขัน แต่ดูเหมือนเป็นคนหัวโบราณและสุภาพด้วย ดังนั้นเมื่อผมคิดไปเรื่อยๆ ว่าอยากจะไปกับเธอให้ไกลกว่านี้ ผมคิดว่าสัญญาณที่ผมได้รับคือ อย่าแรงเกินไป

วันศุกร์ เมื่อเธอบอกกับฉันว่า "ครอบครัวฉันจะออกจากเมืองสุดสัปดาห์นี้ ถ้าเธออยากแวะมากินข้าว ดูทีวีบ้าง ก็ดีนะคะ" .

"แน่นอน ฟังดูดีนะ"ผมตอบว่า

เธอกล่าวเสริมว่า "ผมคิดว่าผมคงต้องอยู่บ้านเพื่อให้แน่ใจว่าพี่สาวของผมจะไม่ใช้โอกาสของผมในการครองอํานาจ"

"โอเค"ผมก็บอกว่า "น้องคุณดูดีจริงๆ นะ ผมว่าน้องไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

เธออายุแค่ 16 เธอน่าจะเดาออกแล้ว ว่าผู้ชายในชั้นเรียนของเธอโทรหาเธอ เธอเป็นเด็กดีแต่มีการผจญภัยมากกว่าฉัน ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะไปงานปาร์ตี้ ฉันเพียงต้องแน่ใจว่าเธอจะกลับบ้านก่อน 11 โมง นั่นคือเวลาเคอร์ฟิวของเธอ ฉันอยากดูหนังดี ๆ กับคุณ เราจะได้ใช้เวลาดีๆ ด้วยกัน

ผมไปถึงประมาณ 6 โมงเย็นวันเสาร์ น้องโจน้องสาวของเธอใช้เวลาอยู่ใกล้ๆ ราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นเพื่อนของเธอก็มารับเธอ การสนทนากับเธอก็สนุกดีเช่นกันอย่างน้อยเธอก็สวยเหมือนพี่สาว บุคลิกน่ารักมากๆ เป็นเจ้าของหุ่นในฝันที่หนุ่มๆ ทุกคนในโรงเรียนใฝ่ฝัน

หลังจากพี่โจจากไป หนูคิดว่าทุกอย่างน่าจะสนุก ลิซ่าทําอาหารที่ดีมากๆ เล่นหนังที่เราทั้งคู่ชอบ เรากอดกันแล้วก็จูบกันอีกรอบ แต่ลิซ่าควบคุมว่าเราไปได้ไกลแค่ไหน ซึ่งมันยังห่างจากฐานที่ 2 อยู่ หนูรู้สึกหดหู่ ผิดหวังนิดหน่อย แต่หนูก็ยังหลงเสน่ห์น้องอยู่มาก

ตอนนั้นเวลาตีระฆัง 11 โมง ลิซ่าบอกว่า "ฉันบอกแล้วว่าเธออาจจะฉวยโอกาสจากฉัน ถ้าพ่อกับแม่อยู่บ้าน เธอจะไม่มีวันกลับบ้านช้า"

ฉันพูดว่า "ลิซ่า แค่แปปเดียว เป็นเรื่องใหญ่เหรอ"

เธอตอบว่า "ผมคิดว่าเรารอได้ไม่กี่นาที เธออาจมีเหตุผลที่ดี"

แต่นาฬิกาก็เดินไม่หยุด ลิซ่าก็หงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเวลาประมาณ 11:30 น. พี่โจก็เดินเข้ามาดู เธอดูไม่หนักใจมากนัก แต่เธอบอกลิซ่าจริงๆ ว่าเธอขอโทษที่ไปสาย ผู้หญิงที่ขี่ม้ากับเธอแค่ยังไม่พร้อมจะกลับ จากนั้นเธอก็ขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง

ลิซ่านั่งข้างๆฉันแล้วพูดว่า "ถ้าครอบครัวเราอยู่บ้าน เธอจะแน่ใจว่าเพื่อนของเธอจะกลับมาตามเวลา เธอแค่คิดว่าฉันจะไม่จับเธอ"

ผมไม่รู้ว่าอะไรทําให้ผมพูดได้ แต่ผมพูดติดตลกว่า พี่โจต้องตีก้นให้ดีๆ จริง ๆ นะ จริงไหม จริง ๆ แล้วพี่โจต้องตีก้นให้ดีๆ นะ จริง ๆ แล้วพี่โจต้องตีก้นให้ดีๆ นะ จริงไหม"

ลิซ่ามองมาที่ฉัน สีหน้าทําให้ฉันรู้สึกว่า ฉันพูดบางอย่างได้ดี แล้วพูดว่า "เธออยากจะตีก้นโจนี่ไหม"

"ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ลิซ่า ฉันทําอะไรแบบนั้นไม่ได้"

?"โอเคค่ะ แต่ถ้าทําได้จริงๆ และคงไม่มีใครรู้หรอก อีกอย่างพี่โจก็โอเคด้วย ไม่คิดที่จะตบน้องสักเล็กน้อยเหรอ"

"ลองคิดดูสิ" หล่อนพูดต่อ "มีสถานการณ์ที่คุณพอจะนึกภาพออกไหม คุณจะให้โทษที่น้องสาวฉันสมควรได้รับ"

ลิซ่า น้องสาวเธอสวยและน่ารักจริงๆ เหมือนเธอ ฉันคิดว่าถ้าเป็น 'คําถาม' จริง ๆ ถ้าเธอให้ฉันตีก้นน้องสาวเธอ เธอบอกฉันว่าโอเค ฉันอาจจะอยากให้เธอทําแบบนั้น แต่นั่นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก จริง ๆ นะ ลิซ่า.. นะ ลิซ่า.. น้องสาวเธอน่ะ สวยและน่ารักจริงๆ นะ.. ฉันคิดว่าถ้าเป็น 'คําถาม' จริง ๆ นะ มันคงไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก

เฮ้ อย่าพูดว่าไม่ เธอมาสาย เธอไม่ต้องการให้ฉันเปิดโปงเธอ ฉันจะไม่บอกเธอเรื่องที่เราคุยกัน แต่ฉันจะบอกเธอว่าฉันรู้สึกแย่แค่ไหนที่เธอใช้ฉัน เราอาจต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ให้มาหาฉันประมาณ 10 นาที

พูดจบ ลิซ่าหายไปในห้องนอนของโจนีชั้นบน ผมนึกภาพการสนทนานี้ไม่ออก ไม่กี่นาทีต่อมาผมเดินขึ้นบันไดไปครึ่งทางจนได้ยินเสียงพวกเขา พวกเขาไม่ได้ตะโกน แต่รู้ว่าพวกเขากําลังพูดคุยกันอย่างเคร่งเครียด ผมรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

คําแนะนําของลิซ่าก็ทําให้ผมตื่นเต้นบ้างเหมือนกัน ผมไม่ค่อยเชื่อว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร แต่ผมเริ่มสงสัย ผมรอมานานมากแล้ว ลิซ่าพูดมาสิบนาที ผมเลยค่อยๆ เดินไปที่ประตูของโจนี เคาะประตูเบาๆ

เสียงลิซ่าตอบว่า "เข้ามาสิ จิมมี่"

สองสาวจูงมือกันนั่งบนเตียง บอกได้เลยว่า โจนี ลี เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ลิซ่า : "จิมมี่ พี่โจเสียใจมากที่พลาดเคอร์ฟิว แต่ผมบอกเธอว่าคุณกับผมได้คุยกันมาหลายทางแล้ว และคุณอาจจะช่วยให้เธอเข้าใจว่าการปฏิบัติตามกฎนั้นสําคัญแค่ไหน เธอรู้ว่าคุณเป็นคนที่ดีมากๆ ผมแค่อยากให้คุณคุยกับเธอสักสองสามนาที แค่นั้นเองครับ ผมจะอยู่ข้างล่างและคิดว่าใช้เวลานานแค่ไหน"

พูดจบเธอก็เดินออกมาจากห้องและปิดประตูพร้อมกับมือ

ผมมองพี่โจแล้วพูดว่า "มันดูเขินๆ นะ แต่ถ้าผมช่วยได้ผมก็ยินดี"

โจนีเล่าให้ฟังว่า เธอเอาเปรียบลิซ่าในระดับหนึ่ง เธอกล่าวว่า "ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันมากแค่ไหน เธอเป็นห่วงฉัน เพราะเธอรักฉัน และเราต้องดูแลกันและกันเมื่อครอบครัวของเราจากไป ฉันทําให้เธอผิดหวัง เธอรู้ว่าฉันคิดถึงคุณ คุณไม่ใช่คนที่พูดคุยได้ดี

ผมพูดว่า "ผมเป็นห่วงคุณและน้องสาวของคุณ คุณทั้งคู่ฉลาดมาก เป็นหญิงสาวที่สวยมาก และผมรู้ว่าคุณรู้สึกเสียใจที่ทําร้ายลิซ่า และผมรู้ว่าลิซ่าไม่อยากบอกพ่อแม่คุณเรื่องเคอร์ฟิวที่หายไป" ครับ" ศ.นพ.พรศักดิ์ กล่าว.. .

แล้วนางมองข้าด้วยดวงตาอันขมขื่น แล้วกล่าวว่า "นางต้องการให้เจ้าลงโทษข้าหรือ?"

"ผมคิดว่าเธออาจจะคิดแบบนั้น โจนี่ ก่อนที่คุณจะเข้ามา เธอบอกผมว่าเธอผิดหวังแค่ไหนที่คุณกลับบ้านช้าไป เธอบอกว่าเกลียดที่ต้องบอกพ่อแม่คุณ แต่เธอไม่มีทางเลือกในเรื่องนี้" ผมถามเธอว่า มีทางอื่นที่ดีกว่านี้ไหมที่จะช่วยคุณได้ เพื่อให้คุณเข้าใจว่าเธอเป็นห่วงคุณแค่ไหน และไม่ทําให้พ่อแม่ของคุณต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอคิดว่าผมอาจจะสามารถพูดคุยกับคุณและหาทางช่วยคุณได้ โดยเฉพาะถ้าคุณมีทางอื่นที่ทําให้คุณหลีกเลี่ยงได้ ทําให้คุณเข้าใจได้ว่าเธอเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน และไม่ทําให้พ่อแม่ของคุณต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเธออาจคิดว่าผมสามารถพูดคุยกับคุณและหาวิธีอื่น ๆ ที่จะช่วยคุณได้บ้าง และทําให้คุณเข้าใจได้ว่าเธอเป็นห่วงคุณแค่ไหน และจะไม่ให้พ่อแม่คุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอคิดว่าผมอาจจะคุยกับคุณและหาทางอื่น ๆ ที่จะช่วยคุณได้ โดยเฉพาะถ้าคุณมีทางอื่น ๆ ที่จะช่วยคุณได้บ้าง ให้คุณเข้าใจได้ว่าเธอเป็นห่วงคุณแค่ไหน และจะไม่ให้พ่อแม่คุณเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

ลิซ่า : "คุณก็รู้ว่าผมรักน้องสาวผมจริงๆ ทําให้เธอผิดหวัง ผมรู้สึกผิด ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดของผมในระดับหนึ่ง แต่ผมเชื่อว่าถ้าผมลองแล้วจริงๆ ผมสามารถกลับบ้านได้ก่อนเคอร์ฟิว"

จากนั้นเธอกล่าวเสริมว่า "จิมมี่ ลิซาให้ความสําคัญกับคุณมาก เธอบอกผมว่าการพูดคุยกับคุณนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน คุณเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน และคุณดูเหมือนจะรู้ว่าต้องทําอะไรบ้างในสถานการณ์ใดๆ ผมเดาว่านั่นคือเหตุผลที่เธออยากให้คุณคุยกับผม และพยายามช่วยผม"

ว๊าว โจนี่ เป็นอะไรที่ดีมาก คําถามตอนนี้คือ คุณคุยกับผมแล้วสบายใจไหม คุณเชื่อไหมว่าผมช่วยคุณได้

โจนี่แค่ยืนอยู่ตรงนั้น และเดินไปที่ประตูห้องนอนที่สองของเธอนึกว่าเธอจะไปแล้ว แต่เธอแค่หมุนกุญแจและกลับมาหาฉัน เธอสวมเสื้อสีขาวที่พอดีตัว และกางเกงขาสั้นคาวบอยที่มีเข็มขัดสีน้ําตาลกว้าง

ทุกประเภท: ก้น