Sitemap

การนำทางอย่างรวดเร็ว

"อย่าคิดอยากพูดเลยที่รัก"

ฉันมองแม่อย่างเงียบ ๆ แม้ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็ยังพยายามอ้าปากอยู่. .

แต่ทุกอย่างไม่ได้ผล ปากของฉันคือ ไม่เชื่อฟังสมองของฉัน แม่เห็นความเจ็บปวดในดวงตาของฉัน และเอื้อมมือมาดึงมือฉัน

"ยืนนิ่งๆ นะ จอห์นนี่" เธอว่าเสียงของเธอแทบจะขาด "คุณขากรรไกรหัก มันถูกสายไฟยึดไว้"

กระทั่งหันมามองเธอทําร้ายผมเล็กน้อย กล้ามเนื้อคอผมประท้วง แม้กระทั่งไหล่ผมเจ็บ ผมทําท่าเขียน เธอยื่นดินสอและสมุดบันทึกให้ผมดู ด้วยเหตุผลนี้อย่างชัดเจน

ผมเขียนว่า "แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

เธอเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด และโชว์แขนของเธอให้ผมดู ไม่มีเครื่องหมายการเข้าชมใหม่ ผมจึงเสริมว่า "ขอโทษครับ"

"ไม่ต้องเสียใจหรอกที่รัก" หล่อนกระซิบ "ฉันรู้ว่าคุณจะถามอย่างนั้น"

ผมอยู่โรงพยาบาล อยู่ในห้องผู้ป่วยส่วนตัว ไม่ต้องมาเตือนผมว่าถูกทอมทําร้ายร่างกาย แม่บอกผมว่าเขาถูกจับแล้ว และยังถูกควบคุมตัวอยู่ ผู้พิพากษาไม่ยอมประกันตัว เพราะอาการบาดเจ็บของผม

"แม่คะ วันนี้เป็นวันอะไรคะ"ฉันเขียนจดหมายถึงเธอ เธอหัวเราะ

ไม่ต้องห่วง คุณโคม่าแล้ว ตอนเขาพาคุณเข้ามา คุณผ่าตัดทันทีที่ตื่น คางคุณอยู่ในสภาวะจริง แต่สิ่งที่คุณต้องการคือเวลาเท่านั้น และคุณจะหายเป็นปกติแล้ว" ศ.นพ.พรเทพ กล่าว. .

เธอหัวเราะเมื่อฉันเขียนในสมุด "ผมรู้สึกไม่ค่อยดีนัก"

ฉันสังเกตเห็นว่าข้อนิ้วของฉันถูกถลกออก และเธอชี้นิ้ว

"คุณตีเขา" หล่อนหัวเราะ "ผมภูมิใจในตัวคุณจริงๆ จอห์นนี่ เขาพยายามจะยิงคุณตาย แต่คุณไม่ยอมจํานน"

"ฉันต้องการคนดูหัวเปื้อนเลือดของฉัน"ฉันเขียนจดหมาย เธอหัวเราะอีกครั้ง แล้วก็ดูจริงจังอยู่พักหนึ่ง

"จอห์นนี่รู้ไหม เมื่อคืนนี้ ตอนที่พวกนั้นเอาตัวคุณไป ภรรยาของทอมเอานี่ไปให้เขา ให้ผมจัดการมันก่อนที่ตํารวจจะมา" จอนนี่.. "จอห์นนี่.. .

เธอให้ฉันดูถุงแป้งสีขาว และฉันเดาว่าเป็นโคเคนหรือเฮโรอีน

ปากกาของฉันขยับอีกแล้ว "ทําไมแม่ยังเก็บมันอยู่คะแม่"

เธอโน้มตัวลงไปเก็บถังขยะจากข้างเตียง ฉีกถุงและเทผงลงถังขยะ

"ผมแค่อยากให้คุณเห็นว่าผมกําลังทําอะไรอยู่ จอห์นนี่ มันสําคัญมาก"

เธอหลั่งน้ําตาออกมาในดวงตาของเธอ เมื่อเธออ่านสิ่งที่หญ้าของฉันเขียนลงไป.. ... .

"แม่ก็เหมือนกันค่ะแม่"

ผมกลับบ้านมา 1 สัปดาห์ แต่เอาจริงๆ ผมรู้สึกเหมือนขี้ และคางหัก กระดูกไหปลาร้าหัก และซี่โครงหัก 2-3 ซี่ทุกการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันทํา มันทิ่มไหล่ฉัน ฉันหิวมาก

บางคนเคยกล่าวไว้ว่า มนุษย์จะอยู่รอดด้วยขนมปังอย่างเดียวไม่ได้ เชื่อเถอะว่ามนุษย์ก็อยู่รอดด้วยซุปไม่ได้เช่นกัน!

ไหล่ผมหายแล้ว ซี่โครงผมก็หาย แต่คางผมมันนานกว่านั้น อีก 5 สัปดาห์ที่เปื้อนเลือด แม้แต่ตอนที่แม่พาผมไปโรงพยาบาลเพื่อปลดสายไฟ ผมเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่ตกใจมาก" ศ.พญ.พรรณพิมล กล่าว. . .

"โอเค จอห์นนี่" หมอสาวสวยผู้นี้บอกว่า ไม่สนใจว่า ฉันมองจากเสื้อของเธอตอนเธอผ่าตัดให้ฉัน อ้าปากได้ แต่ให้ช้าหน่อย

"ถ้าฉันเปิดไม่ออกล่ะ?"ผมบอกว่าพอเรารู้ตัวว่าผมพูด เราสามคนหัวเราะกันขึ้นมาทันที

หมออยู่ใกล้ฉันที่สุด ก็เลยจูบเธอ แต่เธอทําหน้าว่า "เชื่อผมเถอะ จอห์นนี่ ผมดีใจพอๆกับคุณ แต่น้ําเสียงของคุณมันเหม็นมาก"

"โธ่...ฉันลืมไปหมดเลย"

แม่และแม่เดินจับมือออกมาชกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน

"จอห์นนี่ คุณจําได้ไหมว่าคุณทิ้งฉันไว้บนเตียงนั่นเมื่อไหร่?"

"แหม...แม่ก็รู้นี่คะว่าหนูชอบ"

"เราลืมวันเกิดเธอไปแล้ว"

"ใช่ครับแม่ มันไม่สําคัญหรอก ผมมีเรื่องอื่นที่ต้องทํา"

ผมคิดว่าเธอยังรู้สึกยากที่จะพูดถึงชีวิตการเสพย์ติดของเธอ สิ่งที่เธอพูดคือ

จอห์นนี่ สิ่งที่ฉันทํากับเธอ มันช่างน่าพิศวง แต่ฉันซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ หวังว่านายจะชอบนะ

เธอเปิดประตูโรงรถ ฉันมองรถ BMW คันใหม่ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างอิ่มหนําใจ

"แม่คะ หนู-แม่"

"บอกฉันสิว่าเธอชอบมัน จอนนี่ ได้โปรด ที่รัก"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย เธอไม่แน่ใจเหมือนกัน

ผมคิดว่าเป็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงประมาณ 1 ปีที่ผ่านมา การจากไปของพ่อ แม่ติดยาเกือบตาย ผมโดนคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน เรื่องทั้งหมดก็พวยพุ่งออกมาด้วยน้ําตาของผม" ศ.พญ.อรพรรณ กล่าว.. ..ยังไงแม่ก็ต้องมีอารมณ์มาก เพราะแม่ยืนร้องไห้อยู่กับแม่ พอเรากอดกันแน่นๆ น้ําตาก็ไหลอาบแก้มเรา เราก็ไม่ได้คุยกันเลย เราแค่ร้องไห้ คิดว่าเราต้องเป็นแบบนี้

"คุณยังไม่ได้บอกว่าชอบหรือไม่ชอบ" หล่อนกล่าวปิดท้าย จากนั้นเมื่อเราเดินโซเซเข้าบ้าน เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

"เฮ้ย ฉันเพิ่งรู้ว่าตอนนี้ฉันอายุ 18 แล้วไม่ใช่เหรอ"

"แน่นอนสิ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"ตอนนี้ฉันดื่มได้ตามกฎหมายแล้ว"

"ใช่ค่ะ"

"ไปทานมื้อเที่ยงที่บาร์กันเถอะ ฉันอยากดื่มมาก"

"พวกเขาอาจจะไม่ดีใจ ที่ได้เห็นฉันอยู่ที่นั่น จอห์นนี่

"อะไรไม่ควร"

เธอดูกระอักกระอ่วนและรู้สึกอึดอัด

"ฉันเพิ่งถูกเรียกไป ที่รัก"

"ซื้ออะไรให้แม่"

"ผมพยายามขายตัวเองที่นั่น เพื่อแลกกับเงินที่ได้จากการค้ายาเสพติด"

ใช่ นั่นมันอดีตแล้ว ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว มาเถอะ ไปกันเหอะ ไปกันเหอะ ไปกัน ไป ไป

"จอห์นนี่, ตอนที่เราพูดถึงเรื่องนี้, ผมต้องขอโทษคุณ, เหมือนกับว่าผมจําได้ว่า ขอให้คุณ-คุณรู้.. . .

"แม่ป่วยค่ะแม่"ฉันบอกให้จับมือเธอไว้แน่น "ช่างมันเถอะ"

"ขอบคุณนะคะที่รัก" หล่อนหัวเราะ แล้วเมื่อฉันกล่าวเสริมว่า "ฉันอยากไปตอนนี้นะแม่"

"ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอเพิ่งพูดประโยคนี้" จอห์นนี่

"ขอโทษค่ะแม่ หนูไม่ได้ตั้งใจทําให้แม่ขายหน้า"

สีหน้าของเธอนั้นประเมินค่าไม่ได้ ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงสด

"แม่คะ หนูขอโทษ หนูไม่รู้ว่าหนูเป็นอะไร"

ฉันคิดจริงๆ ว่าเธอจะโกรธฉัน แต่เธอมองฉันแล้วหัวเราะ

"ระวังหน่อย จอห์นนี่" หล่อนพูดเบาๆ "ฉันอาจจะยอมรับคําแนะนําของเธอ มาเถอะ ไปขึ้นรถคุณกันเถอะ"

ทุกประเภท: ถูกต้อง